कोकणातील तरुणाची भारतीय सैन्यात लेफ्टनंटपदी अभिमानास्पद निवड

रत्नागिरी दि. ११ सप्टेंबर : मूळचे सावंतवाडी येथील रहिवासी असलेले व कोंकण रेल्वे मध्ये नोकरी करत असल्यामुळे सध्या रत्नागिरी येथे वास्तव्यास असलेले निलेश वाडकर व स्नेहा वाडकर यांचा सुपुत्र कुमार अनिकेत निलेश वाडकर यांने आपल्या बुद्धिमत्ता, जिद्द, चिकाटी आणि अथक परिश्रमाच्या जोरावर उल्लेखनीय यश संपादन करत भारतीय सैन्यामध्ये लेफ्टनंटपदी दाखल होण्यात यश मिळवले आहे.

लहानपणापासूनच भारतीय सैन्यामध्ये निवड होऊन देशसेवा करण्याचे स्वप्न अनिकेतने उराशी बाळगले होते. हे स्वप्न पूर्ण करण्यासाठी त्याने सातत्यपूर्ण अभ्यास, कठोर मेहनत आणि आत्मविश्वासाच्या बळावर प्रयत्न सुरू ठेवले. अखेर त्याच्या अथक परिश्रमाला यश मिळाले आणि लेफ्टनंटपदी त्याची निवड झाली.

“मोठी स्वप्ने पाहण्याचे धाडस करा; कारण स्वप्नांना सत्यात उतरवण्याची ताकद जिद्दीमध्ये असते.”

प्रत्येक आई-वडिलांसाठी आपल्या मुलाचे स्वप्न हे आपलेही स्वप्न असते. पण काही स्वप्नं पूर्ण होताना पाहण्यासाठी केवळ प्रेम पुरेसं नसतं—त्यासाठी संयम, विश्वास आणि अनेक वर्षांची प्रतीक्षा लागते. लहानपणापासूनच अनिकेतला भारतीय संरक्षण दलाची ओढ होती. सैनिकी गणवेश, शिस्त आणि देशसेवेची भावना यांच्याविषयी त्याला विशेष आकर्षण होते. शालेय जीवनात त्याने NCC मध्ये प्रवेश घेतला आणि संरक्षण दलाच्या वातावरणाशी त्याचा अधिक जवळून परिचय झाला. त्यावेळी त्याच्या मनात एक स्वप्न आकार घेत होते—एक दिवस भारतीय लष्कराचा अधिकारी व्हायचे.

“ध्येय मोठे असेल, तर वाटेतील अडथळे कधीच मोठे ठरत नाहीत.”

पदवीचे शिक्षण सुरू असताना त्याने त्या स्वप्नासाठी तयारी सुरू केली. पण पुढची जवळजवळ पाच वर्षे ही त्याच्या आयुष्यातील सर्वांत कठीण परीक्षा ठरली.लेखी परीक्षांमध्ये अपयश आले. SSB मध्ये अपयश आले. दोन वेळा SSB यशस्वीरीत्या पार करूनही अंतिम मेरिटमध्ये स्थान मिळाले नाही. पण एक गोष्ट मात्र कायम होती—त्याने प्रयत्न सोडले नाहीत. “अपयश म्हणजे पराभव नव्हे; पुन्हा उभे राहण्याची संधी म्हणजे अपयश.” तेरा वेळा प्रयत्न करुन अपेक्षित यश मिळाले नाही. पण प्रत्येक वेळी त्याने स्वतःला सावरले आणि पुन्हा सुरुवात केली.

“पडणे ही चूक नाही; पडून पुन्हा न उठणे हाच खरा पराभव.”

चौदाव्या प्रयत्नात त्याने मुलाखत, वैद्यकीय चाचणी आणि अखेरची मेरिट—सगळे टप्पे पार केले.

आणि जेव्हा बातमी समजली की त्याचे नाव अंतिम यादीत आहे, तेव्हा आनंदाला शब्द नव्हते.

त्या एका क्रमांकामागे तेरा अपयशी प्रयत्न, पाच वर्षांचा संघर्ष आणि असंख्य जागून काढलेल्या रात्री होत्या.

“जिद्द असेल तर नशिबालाही एक दिवस आपल्या बाजूने यावे लागते.”

त्यानंतर सप्टेंबर 2025 मध्ये Officers Training Academy, Gaya येथे त्याचा नवा प्रवास सुरू झाला.

खडतर प्रशिक्षण, कठोर शिस्त, शारीरिक आणि मानसिक कसोटी—प्रत्येक दिवस त्याला अधिक सक्षम बनवत गेला.

“शिस्त ही यशाची सुरुवात आहे आणि सातत्य हे यशाची गुरुकिल्ली आहे.”

आणि 5 सप्टेंबर 2026 ला Passing Out Parade दिवशी त्याने भारतीय लष्कराच्या गणवेशात स्वत:ला पाहाण्याचे स्वप्न प्रत्यक्षात आणले. त्याची भारतीय लष्कराच्या Corps of Engineers मध्ये अधिकारी म्हणून नियुक्ती झाली.

“गणवेश अंगावर चढतो तो क्षण अभिमानाचा असतो; पण तो गणवेश सन्मानाने जगणे ही आयुष्यभराची जबाबदारी असते.”

आपल्या या एकूण प्रवासाचे मनोगत सांगताना त्याने वीर सावरकरांचे विचार व्यक्त केले

“देहातून दिव्यत्वाकडे जाताना वाटेत आपले राष्ट्र भेटते; आणि त्या राष्ट्राचे ऋण आपण सदैव मानत राहतो.” कदाचित त्याचा प्रवास एका गणवेशाचे स्वप्न पाहण्यापासून सुरू झाला असेल. पण आज त्या गणवेशासोबत त्याच्या खांद्यावर जबाबदारी आहे, मनात कर्तव्य आहे आणि पुढे एक मोठा प्रवास आहे.

“स्वप्न पाहणारे अनेक असतात; पण स्वप्नासाठी शेवटपर्यंत लढणारेच इतिहास घडवतात.”

फक्त आज त्या स्वप्नाला एक नाव मिळाले आहे— अधिकारी. आई-वडिलांसाठी यापेक्षा मोठा अभिमान काय असू शकतो? गणवेश त्याने मिळवला आहे; पण त्या गणवेशाची प्रतिष्ठा जपण्याची खरी यात्रा—आजपासून सुरू झाली आहे.

अनिकेतच्या या यशाबद्दल त्याचे कुटुंबीय, शिक्षक, मित्रपरिवार, नातेवाईक तसेच रत्नागिरी आणि सावंतवाडी परिसरातील नागरिकांकडून त्याच्यावर अभिनंदनाचा वर्षाव होत आहे.